Harlequins Tour 2017

Tour verslag 2017:

Afgelopen weekeinde reisden 50 Harlequins af naar Londen. In alle vroegte verzamelde iedereen zich bij de rugbyclub. Waar sommigen nog wakker moesten worden, stonden anderen al te popelen om te vertrekken. Na een vijf uur durende rit kwamen we aan bij Duinkeren, waar we met bus de boot op gingen voor de overtocht. Niet iedereen leek te beschikken over zeebenen en zij werden even flink zeeziek. Eenmaal met voet op vaste land bleek niemand symptomen van scheurbuik te vertonen we waren allen weer wat lach momenten rijker. Aangekomen in het hostel en iedereen een z’n bedje had gevonden kon de tour echt beginnen! Terug in de bus stond er een rit van één uur op het programma naar Twickenham Stoop, het stadion van de Harlequins. Met een uitstekend rijdende buschauffeur die de bus behendig door de drukke en kleine straten van Londen stuurde kwamen we aan bij the Stoop “home of the Harlequins”.

In een uitverkocht stadion was de strijd ‘ON’ voor onze zustervereniging! In het compacte Stoop stadion hing een geweldige rugbysfeer met op de achtergrond uitzicht op Twickingham stadion. De Harlequins moest het opnemen tegen de nummer 1 in de Premiership the Londen Wasps. Een echte Engelse rugby derby, alle recepten voor een geweldige pot rugby. Na 40 minuten rugbyen stonden de Wasps er goed voor, met 06 – 10 voorsprong gingen ze de rust in. Ook de Oldenzaalse Harlequins zaten met geknepen billen in het stadion. Vanaf de kick off in de tweede helft barste al het ‘geweld’ los bij de Harlequins, het was dan ook niemand minder dan Tim Visser die een try wist te drukken. Voor de neuzen van de 50 afgereisde Harlequins! In de strijd die volgde kwamen de Wasps er eigenlijk niet meer aan te pas. De Harlequins wisten dan ook ruim te winnen met 32 – 13! Het feestje zat er goed in bij alle Harlequins(supporters) in het stadion. De nodige foto’s met spelers van de Harlequins werden genomen en vele gesprekken met andere rugbyfanaten werden gevoerd.

Na een goeie nacht slapen in het hostel, stond onze eigen wedstrijd tegen de Harlequins Amateurs 1 op het programma. Na een busrit van een uurtje kwamen we aan bij het mini stadion, waar de Harlequins Amateurs al aan het omkleden waren. In de kleedkamer kreeg iedereen zijn fantastische tour tenue uitgereikt van de organisatie. Een stevige warming-up volgde en de kater was ‘weg’! Alle spelers gefocust en merkbaar gespannen voor de wedstrijd. Eenmaal in de line up werd spontaan het Nederlands volkslied ten gehore gebracht, luidkeels galmde dit over de tribune richting de supporters. Waar de All Blacks vlak voor de kick off hun beroemde Haka uitvoeren, deden de Oldenzalers dit in geheel eigen stijl door het Oldenzaals volkslied te laten klinken. ‘Gewapend’ met rode clownsneuzen werd uit volle borst het lied gezongen, waar sommigen net iets andere teksten lieten horen (Normaal – Vrouw Haverkamp). Een betere start voor de wedstrijd konden de Oldenzalers zich niet wensen.

Vanaf de kick off ontstond er gelijk een heroïsche strijd, de Oldenzaalse Harlequins tegen de Harlequins Amateurs. De Oldenzalers bleken toch nog niet helemaal nuchter te zijn en moesten, ondanks furieus verdedigen, toch een tegen try incasseren. De Oldenzalers kennende geven natuurlijk niet zomaar op, aanval is tenslotte de beste verdediging word wel eens gezegd. Lichtelijk brak gingen de Oldenzalers vol in de aanval. De Harlequins Amateurs hadden dit duidelijk niet verwacht en waren van hun apropo, waardoor de Oldenzaal tot score konden komen. In de tweede helft hadden de eerste 20 minuten de Oldenzalers de overhand op de Amateurs. Aanvallen werden afgewisseld van de voorwaartsen op de lijnspelers, om gaten in de verdediging van de Amateurs te creëren. Na een minutenlange strijd vlak voor de try line wisten de Oldenzalers een try te drukken. Even leek het alsof de Oldenzalers met de overwinning van het veld zouden aflopen. Maar in de slotminuten wisten de Engelsen toch langszij te komen en de overwinning na zich toe te trekken. Een geweldige strijd waarin de gelijknamige teams pure sang rugby lieten zien. Einduitslag 29 – 24.

In de 3e helft werden de Harlequins amateurs overspoeld met cadeautjes en presentjes voor club en spelers. Een gezamenlijk maaltijd werd genuttigd en de nodige biertjes werden buiten in de zon gedronken. Een heerlijk rugby middag in de zon, waarin de 3e helft werd overduidelijk gewonnen door de Oldenzaalse Harlequins. Eenmaal ’s avonds weer aangekomen in het hostel, gingen een aantal Oldenzalers nog voor een 4e helft de pubs in! Anderen doken lekker hun bedje in om heerlijk te dromen over een unieke rugbydag.

Zondagochtend stond een meet & greet en trainingssessie met Tim Visser op het programma. De Nederlandse winger die uitkomt voor het Schotse nationale team en speelt bij Harlequins in de Engelse Premiership competitie. Een buitengewoon leerzame training, waarbij Tim inging op het off loaden, looplijnen en hoe hij met zijn team de Harlequins een ruck situatie benaderen. Nieuwe technieken om de tegenstander letterlijk en figuurlijk van de ruck af te blazen. Wat voor sommigen toch nog een hele klus was door alle spierpijn van de wedstrijd. Zoals het de Oldenzaalse Harlequins beaamt hadden we ook een aantal presentjes voor Tim Visser. Als slagroom op de taart had Tim Visser een cadeau voor de Oldenzaalse rugbyers, een door alle spelers van de Harlequins, gesigneerd tourshirt. Een uniek en cadeau die een mooi prominente plek gaat krijgen in ons clubhuis, the Quins Inn.
Zondagmiddag- en avond was iedereen vrij om te gaan en staan waar hij wilde, in kleinere groepjes gingen de Oldenzaalers eropuit in Londen. Overal zag je de Oldenzalers lopen te herkennen aan hun oranje soft shell jasjes. De nodige grappen en grollen zijn uitgehaald in heerlijke eettentjes zijn alle buikjes goed gevuld en menig vaatje bier is leeg gedronken. De Harlequins hebben zo hun positieve, authentieke rugby sporen achter gelaten in Londen. Vele anekdotes zijn geboren, we hebben genoten en gelachen en dit gaan we op de after party ‘Tour 2017’ herbeleven!

Foto’s credits Danielle Monninkhof Nieuwenhuizen Foto Danielle